Kibrin Tehlikesi

Bir evliya şöyle buyurur: “Kibir kötülüklerin anasıdır.” Evet, şimdi size bu konuyu kendi yorumlarımla açıklamak istiyorum. Şimdi diyelim bir insan var ve bu insan da kibir yok. Gayet normal bir şekilde yaşamını devam ettiriyor. Şimdi bu adamın kalbine kibir girmeye başladığı anda şöyle düşünmeye başlar: “Bu adam benden yüksek olmamalı. Ben ondan daha üstün olmalıyım.” Al sana fesatlık, hasetlik. Bununla da kalmaz. Bu adam kibre kapılınca, bu defa o insanın düşmesi için her türlü hainliği yapabilir. Al sana kul hakkı, fitne, fesat çıkarmak. Sonra bu insan işi daha da büyütebilir ve kibrinden dolayı o insanı öldürtebilir. Al sana cinayet. Sonra öldürttüğü insanın ailesinin hayatının mahvolması. Sonra bu insan diyelim kibrinden dolayı aşırı sıkıntıya düştü. Kendini sigaraya, alkole, uyuşturucuya verebilir. Sizce veremez mi? Evet bunu düşünün lütfen. Sonra kibir yüzünden nice kardeşlerin, evlat ile ana-babaların, akrabaların araları yıkılmış, harap olmuş ve nice kan davaları çıkmıştır. Sonra Osmanlı’dan örnek vermek isterim. Osmanlı da sırf kibir, fesatlık, hasetlik yüzünden birçok sadrazam birbirini öldürtmüştür. Kendine rakip olacak diye nice insanların önünü tıkamıştır. Nice adam kayırma işleri yaptırtmışlardır. Liyakatsizlik, rüşvetçilik, yolsuzluk ne kadar artmıştır. Neden olmuştur bunlar? En büyük sebebi kibirdir. Sonra bu kibir meselelerinden dolayı da Osmanlı da nice savaşlar kaybedilmiştir. Özellikle yardım bekleyen paşalara yardım gitmemiştir. Neden? Yardım göndermesi gereken kişi, onun başarılı olup da kendisinden yüksek makamlara gelmesini veyahut kahraman olmasını istemediği için ona yardımı bilerek geç göndermiş ya da yardımı bir mazeret uydurup göndermemiştir. Devam edelim. Kibir yüzünden nice insanlar yoldan çıkmıştır. Onda var da bende niye yok. Böyle diye diye, kendini bu şekilde yiye yiye en sonunda dinden soğumuş hatta bununla kalmayıp canavara dönüşmüştür. Kısacası anlatmaya çalıştığım şey, bugün dünyanın bu korkunç hale gelmesinin baş sebebi kibirdir. Efendimiz hadis-i şerifte şöyle buyurur: “Kalbinde zerre kadar kibir bulunan kimse cennete giremez.” (müslim, İman, 147; tirmizi, Birr, 61) Evet diyeceklerim bu kadardır. Rabbim bizleri zerre kadar kibre kapılmaktan korusun. Amin.